Μπαίνει Αύγουστος, τα λεφτά που έχεις στην άκρη είναι ελάχιστα για διακοπές και δεν βλέπεις την ώρα να φύγουν οι τελευταίοι εναπομείναντες Αθηναίοι από την πόλη για να απολαύσεις την άδεια πρωτεύουσα;
Στα Τετράδια Σινεμά είμαστε σε παρόμοιο mood και επειδή ετοιμάζουμε ήδη τις δικές μας κατ' οίκον προβολές στα μπαλκόνια μας μαζί με homemade κοκτέιλ και ανεμιστήρα τσέπης, "ξεσκονίζουμε" τις κινηματογραφικές μας αναμνήσεις και σας προτείνουμε 10 "διαμαντάκια" μπας και σας βοηθήσουν εκείνες τις μέρες που στέλνετε εις μάτην μηνύματα για σινέ-προτάσεις στους εξαφανισμένους σε μια παραλία σινεφίλ φίλους σας. Πάμε!
 |
| Witness for the Prosecution |
Τα κλασσικά..
"Witness for the Prosecution" (1957) του Μπίλι Γουάλιντερ
Από τα πολλά "κεντήματα" του σπουδαίου Μπίλι Γουάιλντερ, μια ταινία για το δίκαιο και το ηθικό, για την λεπτή γραμμή που χωρίζει την αλήθεια και το ψέμα, για τις βεβαιότητες και την ανατριχιαστική ευκολία με την οποία αυτές καταρρέουν. Απολαυστικός ο Τσαρλς Λότον στο ρόλο του κυνικού ποινικολόγου που αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, εμβληματικός ο Τάιρον Πάουερ σε έναν από τους λίγους τόσο ανατρεπτικούς του ρόλους και μια εύθραυστα σέξι Μάρλεν Ντίντριχ σε έναν ρόλο κλειδί. Καθηλωτικό μέχρι και σήμερα!
"It Started With Eve" (1941) του Χένρι Κόστερ
Συνεχίζουμε με ένα ακόμα ρεσιτάλ του Τσαρλς Λότον και ένα από τα πιο ευχάριστα και αμιγώς διασκεδαστικά φιλμ που ανακαλύψαμε φέτος το καλοκαίρι (credits στο υπέροχο "Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι" που διοργάνωσε το freecinema.gr στη "Ριβιέρα"). Ο Λότον, λοιπόν, στο ρόλο του πατέρα που αργοπεθαίνει θέλει να γνωρίσει τη νύφη του λίγο πριν κλείσει τα μάτια του. Μόνο που μια σειρά παρεξηγήσεων θα τον φέρει κοντά με μια... άλλη γυναίκα που αναμένεται να αλλάξει τα πάντα τόσο στη ζωή του γερό-μπαμπά που τελικά θα γίνει "περδίκι", όσο και του γιου που θα δει τον έρωτα με άλλα μάτια. Μπαράζ από ατάκες, κλασάτη μελό διάθεση, μιούζικαλ πινελιές, τσαχπινιά και ερωτισμός plus ένας από τους πιο συγκινητικούς και ταυτόχρονα αστείους ρόλους που έχει ερμηνεύσει ο Λότον.
 |
| Η Γυναίκα του Αεροπόρου |
Τα γαλλικά...
"Une Femme est Une Femme" (1961) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ
Στο πικ της νουβέλ βαγκ, και λίγα χρόνια πριν το ξέσπασμα του Μάη του 68', ο Γκοντάρ στήνει ένα αγαπησιάρικο, αναρχικό, παράδοξο και επεναστατικό "τριολέ" ανάμεσα στην απίστευτα σέξι Άνα Καρίνα, τον (σαν άλλο Μπόγκαρτ) Ζαν-Πολ Μπελμοντό και τον άγουρο Ζαν-Κλοντ Μπριαλί. Αποδόμηση και αναδόμηση κινηματογραφικών ειδών, φόροι τιμής στην ίδια την νουβέλ βαγκ, μιούζικαλ και μουσικοκινητικό παιχνίδι, πείραμα πάνω στο μοντάζ και τον ήχο σε ένα από τα πιο φιλγκουντ, αστεία, και γλυκά φιλμ του Γκοντάρ.
"Η Γυναίκα του Αεροπόρου" (1981) του Ερίκ Ρομέρ
Λατρεύουμε τα διακριτικά και μελαγχολικά κινηματογραφικά παιχνιδίσματα του Ερίκ Ρομέρ, όπως και την μοναδική ματιά του πάνω στην καλοκαιρινή ραστώνη. Επιλέγουμε, όμως, ένα από τα μη καλοκαιρινά του φιλμ, διότι πολύ απλά "Η Γυναίκα του Αεροπόρου" με τους ερωτικά μπερδεμένους ήρωες της που περιφέρονται συζητώντας και σκουντοφλώντας στις υπαρξιακές τους αντιφάσεις αποτελεί (μαζί με την "Πράσινη Αχτίδα") την ίσως κορυφαία στιγμή του Ρομέρ.
 |
| Fat City |
Τα 70s...
"Fat City" (1972) του Τζον Χιούστον
Από τις λιγότερο αναγνωρισμένες ταινίες του μεγάλου Τζον Χιούστον! Η ιστορία ενός παρηκμασμένου παλαιστή (Στέισι Κιτς) που βυθίζεται στο αλκοόλ και στη μοναξιά και του alter ego του, του νεαρού και φιλόδοξου Έρνι (Τζεφ Μπρίτζες) που κάνει τα πρώτα του βήματα στο μποξ, γίνεται στα χέρια του Χιούστον μια ωδή για τους καταραμένους "νομάδες" της ζωής που παλεύουν μάταια να στεριώσουν σε έναν κόσμο που δεν τους χωράει: "And it's sad to be alone, help me make it through the night".
"The Offence" (1973) του Σίντνεϊ Λουμέτ
Επίσης ένα υποτιμημένο φιλμ αυτή τη φορά του Σίντεϊ Λουμέτ, το οποίο εκτός των αγαπημένων θεματικών του δημιουργού του, μας χαρίζει και μια από τις καλύτερες ερμηνείες του Σον Κόνερι στο ρόλο του σκληρού αστυνομικού που ενώ προσπαθεί να νικήσει το κακό, ανακαλύπτει πώς αυτό υπάρχει μέσα του. Η κορύφωση της ανάκρισης ανάμεσα στον αστυνομικό-Κόνερι και τον ύποπτο παιδοβιαστή είναι ανατριχιαστικά σκοτεινή, ενώ όλη η σεναριακή ανατροπή στο β' μέρος όπου το βάρος της ταινίας μετατίθεται από το έγκλημα αυτό καθεαυτό, στην "εγκληματική" φύση που κρύβει ο κάθε τραυματισμένος άνθρωπος στην ψυχή του, απογειώνει το "The Offence" ως κάτι παραπάνω από μια αστυνομική ιστορία ή ως ακόμα μια "τοποθέτηση" του Λουμέτ για τους κοινωνικούς και φιλοσοφικούς μηχανισμούς αποδόσης δικαιοσύνης.
"The Boys in the Band" (1970) του Γουίλιαμ Φρίντκιν
Σημείο αναφοράς στην ιστορία του αμερικάνικου queer cinema, ίσως η καλύτερη ταινία του Γουίλιαμ Φρίντκιν (παρότι ο ίδιος είναι περισσότερο γνωστός για άλλες βλ. "Εξορκιστής", "French Connection", "The Wages of Fear") και ταυτόχρονα ένα "μάθημα" μεταφοράς ενός θεατρικού έργου στο σινεμά. Συνολικά το φιλμ τολμάει να απεικονίσει μια εκδοχή της αστικής γκέι κοινότητας με τρόπο γλυκό, ευαίσθητο, ρεαλιστικό και σκληρο (όταν, όπου και όσο πρέπει), με τον Φρίντκιν να επενδύει ισάξια τη γραφή του στους αταίριαστους ήρωες του και να θέτει τη σεξουαλικότητα ως την αφορμή εκείνη που ανοίγει τα ετερόκλητα μονοπάτια της ταυτοτικής αναζήτης των πρωταγωνιστών.
"Little Murders" του Άλαν Άρκιν (1971)
Ανελέητο, κατάμαυρο, τομή για την εποχή του και κατά έναν θλιβερό τρόπο αρκετά σύγχρονο και επίκαιρο, το "Little Murders" του Άλαν Άρκιν σμπαραλιάζει τον αμερικάνικο συντηρητισμό, αποδομεί την χίπικη παράνοια, διεισδύει στα πιο σκοτεινά ένστικτα του μικροαστισμού και παρουσιάζει τη γέννηση της βίας με μια κινηματογραφική γλώσσα που συνδυάζει την παρωδία, το (πρόοιμο) weird και την πολιτική αλληγορία με τρόπο που απορείς πως αυτό το φιλμ έχει κλείσει μισό αιώνα ζωής.
+2 bonus από εμάς...
"Peppermint Frappe" (1967) του Κάρλος Σάουρα
Αν γουστάρετε το σινεμά του Μπουνουέλ αλλά έχετε εξαντλήσει τη φιλμογραφία του, αυτή η ταινιάρα του Κάρλος Σάουρα είναι ιδανική για εσάς. Ένα φιλμ βουτιά στο ερωτικό ασυνδείητο, στα όνειρα, στο παράλογο της έλξης και στο σκοτάδι της σεξουαλικής ορμής (ίσως και διαστροφής).
 |
| Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα |
"Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα" (1979) του Νίκου Νικολαϊδη
Αναδρομή μέσα από πολλαπλές αφορμές: 1ον ο πρόσφατος θάνατος του Κωνσταντίνου Τζούμα, 2ον τα 15 χρόνια από το θάνατο του Νικολαϊδη, 3ον μια πρόσφατη συζήτηση γύρω από το κατά πόσο μια ταινία όπως τα "Κουρέλια" μπορεί να "μιλήσει" στην εποχή του #MeToo, της δίκης Λιγνάδη και της δολοφονίας της Ελένης Τοπαλούδη. Την προτείνουμε αφενός διότι έχει πολύ μεγάλον ενδιαφέρον ο τρόπος προσέγγισης μιας -κάποτε αντισυμβατικής και καταραμένης- ταινίας σήμερα, αφετέρου γιατί μέσα σε όλα τα ηθικά conflicts που διαπιστώσουμε, ίσως ένας τέτοιος καταραμένος κινηματογραφικός κώδικας να λείπει από το ελληνικό σινεμά του 21ου αιώνα.
γράφει ο Θοδωρής Λέννας