Ευθύτατα και χωρίς αστερίσκους γούσταρα αυτόν τον τύπο. Ακόμα και χτες περπατώντας προς τα Εξάρχεια και περνώντας από το "Φίλιον" έριξα την καθιερωμένη ματιά στα τραπέζια του μαγαζιού μπας και τον πετύχω σε κάποια γωνία. Πιο κουρασμένο, πιο γερασμένο, ενδεχομένως πιο μπερδεμένο μέσα σε αυτούς τους διαφορετικούς για αυτόν καιρούς που ζούμε. Δεν τον είδα.
Ο Τζούμας για μένα ήταν ανέκαθεν η νοητή σύνδεση με μια καλλιτεχνική μυθολογία του παρελθόντος που πολύ θα ήθελα να ζήσω, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα και δεν θα μπορέσω.
70s, Μανχάταν, ναρκωτικά, σεξουαλική απελευθέρωση. Αμίμητη φιγούρα του ελληνικού σινεμά. Νικολαϊδης, "Γλυκιά Συμμορία", "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα", Πανουσόπουλος, "Δράκουλας των Εξαρχείων", Βούλγαρης, "Happy Day" και "Ακροπόλ".
Όλα αυτά πολύ πριν τη δική μου εποχή. Αλλά και στη δική μου εποχή - παρότι συχνά πυκνά φλέρταρε με την μπουρδολογία (και δεν αναφέρομαι μόνο στην πρόσφατη δήλωση για τις γυναικοκτονίες) - θεωρούσα κάπως αναγκαία την παρουσία του στο δημόσιο λόγο.
Μια φιγούρα που υπενθύμιζε ότι δεν είναι κακό κάπου-κάπου να αντιλαμβανόμαστε τη ζωή μας πιο ανάλαφρα - πιο στην πλάκα. Ότι είναι ωραίο να το παίζεις μποέμ και εστέτ, αρκεί να μπορείς να αυτο-σαρκάζεσαι και να αυτό-αποδομείσαι όταν τα πράγματα σοβαρεύουν.
Με θλίβει που στην τελευταία φορά που απασχόλησε τη δημοσιότητα βρέθηκε απολογούμενος σε τηλε-παράθυρα για μια σαχλαμάρα του. Με θλίβει πολύ περισσότερο που μια περσόνα σαν τον Τζούμα "καταδικάστηκε" από μεγάλο μέρος της δικής μου γενιάς σαν ένα βδέλυγμα, σαν κάτι νόσηρο ή σαν ένα απομεινάρι του παρελθόντος.
"Οι σοβαροφανείς μου φέρνουν γέλια" είχε πει κάποτε ο ίδιος και νομίζω αυτό το πνεύμα είναι και η πιο cool κληρονομία του.
γράφει ο Θοδωρής Λέννας