Είδαμε το Wednesday σε ένα απόγευμα και έχουμε κάτι να σας πούμε

Η νέα σειρά του Netflix «Wednesday» σε παραγωγή Tim Burton ήταν ότι ακριβώς μας έλειπε. Η ιστορία ακολουθεί την κόρη της γνωστής οικογενείας Addams, την Wednesday, σε μια νέα διαδρομή καθώς αναγκάστηκε να αλλάξει σχολείο και να πάει στην Ακαδημία «Nevermore» για τους «απόκληρους» της κοινωνίας, επειδή προσπάθησε να σκοτώσει κάτι παιδιά που πείραξαν τον αδερφό της.

Βλέπουμε ένα κορίτσι με όψης νεκρής, με παγωμένη καρδιά και με βλέμμα ψυχοπαθή, να μπαίνει σε μια νέα κοινότητα, σε ένα νέο σχολείο όπου εκεί ξεκινά μια σειρά περίεργων φόνων και περιστατικών και η Wednesday προσπαθεί να εξιχνιάσει. Μέσα σε αυτή την διαδρομή των 8 ( ελπίζουμε να συνεχίσει η σειρά γιατί μας άφησε σύξυλους) επεισοδίων, βλέπουμε δομικές αλλαγές στην μικρή Addams. Από ένα παγωμένο, απόμακρο πλάσμα με περίεργες συνήθειες, ίσως, να δημιουργεί και κάποιους συναισθηματικούς δεσμούς με ανθρώπους γύρω της ( και όχι μόνο ανθρώπους, αλλά και ένα χέρι, το επονομαζόμενο «Thing».Βλέπουμε την Addams, να νοιάζεται με τον δικό της παράδοξο τρόπο για τους γύρω της, αλλά και για ένα ολόκληρο σχολείο το οποίο υποτίθεται ότι ήθελε να κάψει συθέμελα.

Όλη σειρά έχει ως βασικά στοιχεία το γκροτέσκο, το μακάβριο, τις παγωμένες αποχρώσεις, το μαύρο κατάμαυρο χιούμορ της Wednesday που παρόλα αυτά γεμίζει την σειρά με μια αναλαφρότητα, ενώ βλέπουμε ξεκάθαρα τις παρεμβάσεις του Tim Burton τόσο αισθητικά, όσο και σκηνοθετικά.

Η σειρά παρόλο που έχει να κάνει με εφήβους, ξεφεύγει από τα όρια του teen drama κατά πολύ, και ανοίγει ζητήματα με έμμεσο τρόπο, όπως η διαφορετικότητα, ο ρατσισμός, η απομόνωση των διαφορετικών ανθρώπων, η εκμετάλλευση, ενώ συχνά η πρωταγωνίστρια κάνει λόγω για την πατριαρχία, το male gaze και όλες τις σύγχρονες παθογένειες της κοινωνίας.

Δεν σας κρύβουμε ότι η αισθητική της σειράς θύμιζε ανά φάσεις Χάρι Πότερ αλλά και την Carrie, ωστόσο με έναν πολύ ενήλικο και σκληρότερο τρόπο, και αυτό την καθιστά ιδιαίτερη και μοναδική. Η Jenna Ortega έδωσε τα ρέστα της, ήταν καθηλωτική σε όλη την διάρκεια της σειράς, διότι μέσα στην απόμακρη φυσιογνωμία που καλούταν να ερμηνεύσει, έδειχνε ευαισθησίες και αδυναμίες της Wednesday χωρίς ο τρόπος να είναι έκδηλος, αλλά με ένα απλό κούνημα των χειλιών, η μια ελάχιστη αλλαγή στο βλέμμα.

Συγκινηθήκαμε που είδαμε την Christina Ricci να παίζει στην σειρά, την προηγούμενη Wednesday Addams των παιδικών μας χρόνο να παίζει, και τέλος μας ενθουσίασε η μουσική.

Το παγωμένο, το βιαίο, το αιμοβόρο της σειράς ήταν γεμάτο με δόσεις χιούμορ, με προβληματισμούς για τις ανθρώπινες σχέσεις, με εξελίξεις των χαρακτήρων, και με συγκινήσεις με πράγματα που δεν περιμέναμε ( στο μαχαίρωμα του Thing, οριακά δεν κλάψαμε). Γενικά αν μπορούν να βγουν τώρα οι επόμενες σεζόν για να τις δούμε τις γιορτές θα είμασταν πολύ χαρούμενοι.

γράφει η Άσπα Πανωμερίτη

Διαβάστε επίσης στα Τετράδια Σινεμά:

"The Stranger" του Τόμας Μ. Ράιτ - Ασκήσεις εισπνοής και εκπνοής

“The Lobster”, ελληνικό weird wave και το σινεμά της βιοπολιτικής - Τετράδια Σινεμά