Έναρξη ολλανδικού χειμώνα, οι πολυθρόνες παίρνουν θέση μάχης, all quiet οn the western front, και η προβολή ξεκίνησε. Στην αυγή του ελπιδοφόρου 20ου αιώνα, οι νέοι διεγείρονταν στην ιδέα των ρομαντικών κατακτήσεων, "Paris, Paris" κραύγαζαν. Η κυρίαρχη ιδεολογία είχε κάνει τη δουλειά της. Άπαξ, και πατήσεις στο δυτικό μέτωπο, οι ρομαντικοί εθνικισμοί αποκαλύπτονται.
Λάσπη, αποκτήνωση, εξουσία, θάνατος. Είναι πλέον αργά, ο 17χρονός Paul είχε γελαστεί, το μέλλον ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο. Βλέπεις, τα σύγχρονα όπλα, και η παλιακή αισθητική τυφλής στρατιωτικής πειθάρχησης, εγγυόταν το τέλειο κολαστήριο. Χαρακώματα. Ζωή, χωρίς ιδέα απόλαυσης. Μόνο επιβίωση.
Όμως, ψυχολογικά μιλώντας, επιβιώνεις καλύτερα αγκαλιάζοντας αυτό που κάνεις. Και μην έχοντας άλλη επιλογή (πλην της αυτοκτονίας, διαλέγοντας τον τρόπο), μοιάζει λογικό να εγκολπώσεις την αγριότητα, ντύνοντας την με περιφανείς μπουρδολογίες εθνικού καθήκοντος και ηρωϊσμού ( ή και όχι). Βέβαια, κι αυτό, δεν είναι πάντα εύκολο. Οι άνθρωποι, εκ φύσεως, έχουν αποθέματα αγάπης, και ενσυναίσθησης, που δεν μπορούν καν να φανταστούν. Όταν λοιπόν, σε ώρα πολέμου, αναβλύσει ανθρώπινο συναίσθημα, βίωνεις μια σπαρακτική αντινομία. Σε μιά συνθήκη που είναι θανατηφόρο σφάλμα, να έχεις ενσυναίσθηση, και ανθρωπινότητα, έρχεται αυτή, και σε βρίσκει ως βάλσαμο, και φάρο ελπίδας για ένα πιο όμορφο μέλλον. Συνάμα, όμως, αποτελεί και σουβλερό βάσανο για όσα κάνεις, και πρέπει να συνεχίσεις να πράττεις, ως τη λήξη του μαρτυρίου.
~ ~ ~
Τι ζωογόνο να σχετίζεσαι με ταινίες, γεματές ιστορία και χειραφετητικά νοήματα. Να βιώνεις (όσο γίνεται), οτί υπομένει ο ήρωας, και παράλληλα να βλέπεις άλλη μια φορά τη χυδαιότητα και βαθιά γελοιότητα της εξουσίας-άκριτης ιεραρχίας. Δεν υπάρχει τίποτα το ένδοξο στο να πεθαίνεις στο πόλεμο, η δόξα πάντα θα κρύβεται στα γήπεδα μπάσκετ, στις παραλίες, τις ευφάνταστες σεξουαλικές επαφές, και τις ωραίες μουσικές.
Εμπεδώνοντας για άλλη μια φορά τη σημασία της πολιτικής και της ιδεολογίας, αλλά και την εξαχρείωση της εξουσίας-άκριτης ιεραρχίας.
Εμπεδωνοντας για άλλη μια φορά την απελευθερωτική ομορφιά του σινεμά, με εκείνα τα βραδινά πλάνα με τα φωτισμένα αμάξια να φτάνουν, το χωρίς τέλος τρέξιμο στη χειμωνιάτικη Καμπανία, και εκείνα τα μάτια γεμάτα πόνο για την ανάπηρη ζωή που έρχεται.
~ ~ ~
Τα τελευταία αργά βημάτα στο φώς, συμπυκνώνουν όλη την πολεμική εμπειριά · ένα φως πάντα εκεί, και πάντα άπιαστο. Ένα υποκείμενο βασανιζόμενο, παγιδευμένο σαν όμορφη πεταλούδα σε κλειστοφοβικό διάφανο ποτήρι.
γράφει ο Αλέξανδρος Ντάφλος