Είσαι νέος, έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου, φτιάχνεις το μέλλον σου, επιλέγεις τι θα σπουδάσεις, ερωτεύεσαι και ξε-ερωτεύεσαι, πράγματα αρχίζουν και πράγματα τελειώνουν. Και ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα.
Παραμένεις νέος, όμως δεν είσαι σίγουρος για τις επιλογές σου. Κάνεις μικρούς απολογισμούς και πέφτεις πάνω σε τοίχους. Λες "είναι η ώρα για νέες αρχές", όμως τίποτα δεν είναι το ίδιο γιατί ο χρόνος τρέχει ακόμα πιο γρήγορα.
Μονοπάτια που ακολουθείς ή που αφήνεις πίσω σε στοιχειώνουν. Σταυροδρόμια επιλογών και μη επιλογών εμφανίζονται και όσο ο χρόνος τρέχει είναι ακόμα πιο βαρύ και ανυπόφορο να μην ξέρεις ποια διαδρομή θα ακολουθήσεις.
Το "The Worst Person in the World" είναι η ταινία της γενιάς αυτών των millenials που μπουρδουκλώνονται μέσα στο χρόνο, και ταυτόχρονα μια ταινία που μπορεί να μιλήσει στις προηγούμενες γενιές και που θα μπορέσει να μιλήσει και στις επόμενες. Μια φρενήρης κινηματογράφηση των πιο απλών στιγμών της πιο απλής ζωής πάνω στην οποία ο Γιόακιμ Τρίερ μέσα από το μοναδικά εκφραστικό πρόσωπο της Renate Reinsve επανανοηματοδοτεί την έννοια της "κινηματογραφικής συγκίνησης" φτιάχνοντας σινεμά υπαρξιακό και feelgood, ρεαλιστικό και υπερβατικό, ρομαντικό και μελαγχολικό, στενάχωρο, αστείο και 100% ζωντανό.
Συνοπτικά και χωρίς πολλές αναλύσεις, το "The Worst Person in the World" είναι από τις λίγες ταινίες των τελευταίων χρόνων που σου δίνει το δικαίωμα να την ερωτευτείς ολοκληρωτικά με όσα ένας κινηματογραφικός (και όχι μόνο) έρωτας συνεπάγεται (πάθος, πόνος, χαρά, πένθος κλπ.). Επίσης είναι μια ταινία που υφολογικά και αφηγηματικά ξετυλίγεται με τρόπο σύγχρονο, αταξινόμητο και αυτόνομο, δινώντας σου όμως ταυτόχρονα την αίσθηση ότι με συνέπεια τιμά τις ρίζες και τις εμπνεύσεις της (από τον Μπέργκμαν και τον Γούντι Άλεν μέχρι το γκράφικ νόβελ).
Κρατήστε την εναρκτήρια σκηνή εισαγωγής στον χαρακτήρα της ηρωίδας και το υπέροχο μοντάζ το οποίο την απογειώνει. Όλο το κεφάλαιο του πρώτα του χωρισμού και αργότερα του οριστικού αποχωρισμού του ζευγαριού στο νοσοκομείο (εμβληματικές και τόσο αληθινές στιγμές αμφότερες). Το αμιγώς μπεργκμανικό σκηνικό συναναστροφής, συνύπαρξης και σύγκρουσης των ζευγαριών στην εξοχή και τη φοβερή γραφή του Τρίερ στο κεφάλαιο της "Απάτης".
Και οι πιο ρομαντικοί ίσως συναισθανθούν την απόλυτη αίσθηση απελευθέρωσης όταν η Τζούλι μαγικά παγώνει το χρόνο και αρπάζει την ευκαιρία που της δίνει το ίδιο το σινεμά - έστω πρόσκαιρα - να αλλάξει τη ζωή της όπως τα στιγμιαία όνειρα της την καθοδηγούν. Μέχρι ο χρόνος να συνεχίσει να μετράει αντίστροφα αμείλικτος.
γράφει ο Θοδωρής Λέννας
Διαβάστε περισσότερα: