Θερινά Σινεμά - Οι 5 πιο ξεχωριστές επανεκδόσεις που θα δούμε φέτος

Θερινά Σινεμά: Καλοκαιράκι, κάψα, μπυράκια και τσιγάρα, φωτεινά παράθυρα στα μπαλκόνια της πόλης, διακριτικοί (ελπίζουμε) ήχοι από ποπ-κορν και μια διάχυτη αίσθηση ρομαντισμού και διαφυγής. Τα θερινά σινεμά αποτελούν διαχρονικά αναπόσπαστο κομμάτι των αναμνήσεων και των εμπειριών μας και φέτος - όπως και τα 2 προηγούμενα χρόνια - για έναν λόγο παραπάνω - ένεκα ο κορονοϊός που αποδυνάμωσε ραγδαία την έλευση του κόσμου στο σινεμά τους χειμερινούς μήνες. Κάπως έτσι λοιπόν και ενώ φτάνουμε στα μέσα του Ιουνίου, βρίσκουμε την τέλεια ευκαιρία να μοιραστούμε τις 5 πιο ξεχωριστές και πιο σπάνιες επανεκδόσεις που περιμένουμε (ή ήδη έχουμε την ευκαιρία να δούμε) στα θερινά της Αθήνας:

1. "Κάτω από το Ηφαίστειο" του Τζον Χιούστον

Τα έχουμε πει και πιο αναλυτικά εδώ! Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς πολλές ταινίες τόσο παθιασμένες και φλογερές όσο και ειλικρινείς σαν το "Under the Volcano" του Τζον Χιούστον. Όπως επίσης και ταινίες με τόση αφοσίωση και συγκινητική αγάπη προς έναν "καταραμένο", "ηττημένο" κεντρικό χαρακτήρα, σαν αυτόν του Άλμπερτ Φίνει.

2. "Blow Up" του Μικελάντζελο Αντονιόνι

Αφήνοντας πίσω την παγωμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία και την φήμη του «δυσνόητου» και «βαρετού» δημιουργού, ο Αντονιόνι με το «Blow Up» παραδίδει μια ποπ ταινία γυρισμένη στο «καυτό» Λονδίνο των 60s. Μια αλληγορική παραβολή γύρω από τον ίδιο τον κινηματογράφο και την δύναμη του να διαστρεβλώνει την αλήθεια ή μάλλον να δημιουργεί την δική του αλήθεια. Ένα έργο που εξακολουθεί να γοητεύει και να διατρέχει τους σύγχρονους προβληματισμούς για την πορεία του σινεμά μέχρι σήμερα. (περισσότερα εδώ)

3. "My Dinner With Andre" του Λουί Μαλ 

Μια ταινία που επικαλείται το φαινομενικά πιο εύκολο εκφραστικό μέσο -δύο άνθρωποι που απλώς μιλάνε- χτίζει ένα πλέγμα στοχασμών γύρω από την σύγχρονη ζωή, την ουσία της τέχνης, τα αδιέξοδα του καλλιτέχνη και εν γένει του "μικροαστού", τις προοπτικές και τις δυσκολίες της πνευματικής και υλικής χειραφέτησης, τόσο ευρύ, τόσο πολυμορφικό, τόσο οικείο και ταυτόχρονα τόσο άχρονο και υπαρξιακό, που με το τέλος της θέασης εκτός από γεμάτος και σκεπτικός θα νιώσεις μια απερίγραπτη ανάγκη να τηλεφωνήσεις σε κάποιον φίλο να κλείσετε τσιπουράκι και να ετοιμαστείς για το δικό σου τέτοιο "Δείπνο".

4. "Repulsion" του Ρόμαν Πολάνσκι

1965 και ο 32χρόνος Ρόμαν Πολάνσκι γυρίζει την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του με πρωταγωνίστρια την Γαλλίδα  σταρ Κατρίν Ντενέβ. Η "Αποστροφή" (Repulsion) αποτελεί ένα πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής θρίλερ γύρω από τα σεξουαλικά αδιέξοδα της γυναίκας στην φάση της μετάβασης από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Ο Πολάνσκι πειραματίζεται τόσο μέσω της εκφραστικής αρτιότητας της μούσας-Ντενέβ όσο και με πρωτοποριακές για το είδος "θρίλερ" τεχνικές. Τα οράματα της ηρωίδας , η σκηνή της δολοφονίας και οι παραισθήσεις των βιασμών αποτελούν  σημεία αναφοράς που καθιστούν την ταινία κλασσική.

5. "Bad Lieutenant" του Εϊμπελ Φεράρα

Από τα πιο ανατρεπτικά δείγματα της ενδιαφέρουσας και ξεχωριστής φιλμογραφίας του Έιμπελ Φεράρα με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ να παραδίδει ίσως την πιο έντονη ερμηνεία της καριέρας του, ως ένας παρηκμασμένος αστυνομικός που παλεύει με τις εξαρτήσεις, τις μνήμες και τα τραύματα του στον σκληρό και ιδιόρρυθμο κόσμο της νύχτας.