"Νύχτες Πρεμιέρας", Τριανόν, υγρασία, ζέστη και classic horror
Η Carrie του Brian de Palma, αποτελεί το teen drama του 1970, παίρνοντας όμως μια ασυνήθιστη έκβαση τελικά ή μάλλον μια συνηθισμένη έκβαση, την οποία επιχείρησε ο De Palma να εκφράσει αλλιώς. Η Carrie ( Sissy Spacek) είναι μια αντικοινωνική έφηβη, με μια μάνα στο όριο της παράνοιας λόγω των θρησκευτικών της πεποιθήσεων, που βιώνει διαρκώς την υποτίμηση και την κοροιδία των συμμαθητριών της, που είναι πετυχημένες, όμορφες, με αγόρια. Κάποια στιγμή η Carrie ανακαλύπτει ότι έχει τηλεπαθητικές δυνάμεις, οι οποίες μετά από μια πολύ σκληρή φάρσα μιας αντιπάλου της, της Chris, έρχονται στην επιφάνεια με τον πιο αδάμαστο και έντονο τρόπο, εν ολίγοις καταλήγει να μακελεύει όλο το πάρτι αποφοίτησης.
Η ταινία, αποτελεί μια κλασσική διαχρονική ταινία horror, που όμως δεν έχει κάποιο ξεχωριστό πλοτ, τι είναι αυτό που την καθιστά τόσο ξεχωριστή στα δικά μας μάτια; Είναι οι αναφορές στην ιστορία του σινεμά, είναι η χιτσκοκική ματιά (κυριολεκτικά και μεταφορικά), είναι το απόκοσμο μουσικό ντύσιμο του Pino Donaggio, είναι όμως και κάτι που διαφέρει από τα στενά όρια του teen drama/ horror- είναι η δεύτερη ανάγνωση που πρέπει να κάνουμε για να δούμε την ιδιαιτερότητα αυτής της ταινίας.
Όλη η ταινία εξελίσσεται σε έναν κόσμο με γυναίκες, τις συμμαθήτριες της Carrie, την μάνα της, την δασκάλα της γυμναστικής της, τα περισσότερα τα βλέπουμε υπό το πρίσμα της γυναικείας αντίληψης και ματιάς. Η ταινία ξεκινάει με την Carrie να της έρχεται περίοδος, χωρίς όμως να αναγνωρίζει αυτή την αλλαγή που συμβαίνει στο σώμα της με αποτέλεσμα να σοκάρεται και να πανικοβάλλεται, ενώ ταυτόχρονα όλα τα κορίτσια του σχολείου την κορόιδευαν, χτίζοντας έτσι το πέρασμα της Carrie, από παιδί σε έφηβο κορίτσι, το οποίο χτίζεται σταδιακά και μέσα στην ταινία. Δεν είναι τυχαίο εφόσον αφού της έρχεται περίοδος ανακαλύπτει ότι έχει τηλεπαθητικές ικανότητες. Εμείς δεν ξέρουμε τι είχε ο De Palma στο μυαλό του, αλλά εκτιμούμε ότι η περίοδος της Carrie είναι ο καταλυτικός παράγοντας προκειμένου να βγει προς τα έξω με ορμή όλη αυτή η αδάμαστη δύναμη που διαθέτει, καθιστώντας της ωστόσο κάτι σαν «μάγισσα».
Ταυτόχρονα βλέπουμε και την σχέση με την θρήσκα μάνα, πως η Carrie αποφασίζει να διεκδικήσει περισσότερα, πως κάνει μια επανάσταση, αλλά και πως η ίδια η μάνα της δαιμονοποιεί το γεγονός ότι η Carrie πλέον έχει περίοδο ως κάτι μυαρό και βρώμικο. Ιστορικά, η ντροπή και το άγχος που βιώνει μια γυναίκα ξεκινά από το πέρασμα στην εφηβεία και στην ενηλικίωση. Τότε, το κορίτσι αρχίζει να παρατηρεί ριζικές αλλαγές στο σώμα της και αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πλέον την «βλέπουν» και άλλοι, η έμμηνος ρήση, συνδέεται με την ρευστότητα, όπως εν γένει συνδέεται η γυναικεία φύση. Αντίστοιχα, η αντρική φύση συνδέεται με την σταθερότητα, επομένως οι γυναίκες πάλι βιώνουν την ντροπή.
Όλη η ταινία έχει να κάνει με τον φόβο για την γυναικεία δύναμη, και το τέχνασμα του De Palma ( και του Stephen King-η Carrie βασίζεται σε βιβλίο του) να μας εισάγει στην πλοκή με την περίοδο της Carrie και το βλέμμα των «άλλων», και το πως σπάει το κέλυφος την ντροπαλής και ακοινώνητης Carrie, σταδιακά φτάνοντας το στο ζενίθ του, με την οργή της να κατακλύζει την αίθουσα, με ένα bone- chilling βλέμμα που σκοτώνει (κυριολεκτικά) και με κάποιες διπλές σεκάνς που είναι πραγματικά οπτική απόλαυση.
Ωστόσο, επειδή μας αρέσει και η φεμινιστική κριτική, δεν θα έλεγε κανείς ότι η «Carrie», είναι μια φεμινιστική ταινία, βάση των πολλαπλών σημειολογιών που ακολουθεί. Η Carrie γίνεται «ρευστή» και δέσμια των δυνάμεων της από την στιγμή που της ήρθε περίοδος και πέρα, καταλήγοντας να γίνεται ένα τέρας θυμού. Αν μπορούμε να καταλογίσουμε θετικά κάτι είναι ότι δεν συνηθίζεται να έχεις γυναίκα δολοφόνο σε ταινία που να μακελεύει το μισό σχολείο, συνήθως είχαμε μάτσο άντρες που σκοτώνανε bimbos και τις τιμωρούσανε. Κάτι είναι και αυτό. Ίσως. Δεν ξέρουμε.
Όπως και να ‘χει το “Carrie” είναι μια απαραίτητη ταινία να παρακολουθήσει ένας φαν του horror.
γράφει η Άσπα Πανωμερίτη