Σαν σήμερα, 6/2 πριν από 90 χρόνια γεννιέται ο Φρανσουά Τριφό και εμείς βρίσκουμε την πιο τέλεια αφορμή για μια εξομολόγηση αγάπης.
Ο Φρανσουά Τριφό δεν ήταν μόνο ένας σκηνοθέτης ή νωρίτερα ένας κριτικός κινηματογράφου. Ήταν πάνω και πέρα από όλα αυτά ένας άνθρωπος που αγαπούσε το σινεμά.
Ήταν ένας κινηματογραφικός "εγκέφαλος" όντας ταυτόχρονα και το ακριβώς αντίθετο από τη φιγουρα του σνομπ-θεωρητικού σινεφίλ.Έβρισκε στο σινεμά ζωή, διότι το ίδιο το σινεμά είναι ζωή. Ή μάλλον μια αντανάκλαση της ζωής. Μια αντανάκλαση την οποία ο Τριφό, όπως δήλωνε, προτιμούσε από την αληθινή ζωή.
Ίσως επειδή η ζωή του επεφύλασσε πολλές δυσκολίες από μικρό παιδί. Δυσκολίες τις οποίες μετέτρεψε σε ποίηση μέσα από το αυτοβιογραφικό "400 χτυπήματα" - την ταινία που σηματοδότησε την αρχή της nouvelle vague - και ταυτόχρονα την καλύτερη ταινία της Nouvelle Vague.
Μια ζωή γεμάτη δυσκολίες αλλά και γεμάτη απο θυελλώδεις έρωτες. Συναισθήματα και καταστάσεις που μετέτρεψε σε κινηματογραφικές ιστορίες στο "Απαλό Δέρμα", στο " Ζιλ και Ζιμ", στο "Μην πυροβολείτε τον πιανίστα", στη "Γυναίκα της διπλανής πόρτας" και πιο μυσταγωγικά στο "Πράσινο Δωμάτιο".
Μια αξιοθαύμαστη φιλμογραφία που δυστυχώς κόπηκε απότομα από τον προωρο θανατο του Τριφό. Μια φιλμογραφία που για τον γράφοντα έχει ως επιστέγασμα την ιστορία του Αντουάν Ντουανέλ - του alter ego του Τριφό που ερμηνευει από παιδακι μέχρι ενήλικας ο Ζαν Πιερ Λεο.
Ο ήρωας που θα μας συνδέει παντα με την αφέλεια και την αμυαλια της παιδικότητας. Που θα κοίτα κάποιο κορίτσι ντροπαλά, που θα τρέχει και δεν θα φτάνει, που θα ερωτεύεται μια κοπέλα και θα χάνει τα λόγια του όταν παει να της μιλήσει.
Βλέπετε ο Τριφό δεν έφτιαξε μόνο το δικό του alter ego, αλλά και το δικό μας.
Και δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ
Θοδωρής Λέννας
Διαβάστε επίσης: