"Πάντα μισούσα το γεγονός ότι με θεωρούσαν έναν ωραίο άνδρα: γιατί αυτό σήμαινε ότι κανένας δεν ασχολιόταν με την ερμηνεία μου. Σκοτώνεσαι για να δημιουργήσεις ένα χαρακτήρα και αντιλαμβάνεσαι ότι κανένας δεν ασχολείται μ' αυτό που έχεις κάνει.
Ίσως έπαιρνα τα πράγματα πολύ στα σοβαρά, όμως αισθάνθηκα ότι αν ήμουν απλώς ακόμα ένα ωραίο πρόσωπο ήταν αδύνατο να πάρεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου στα σοβαρά. Έτσι θα υπήρχε πάντα μια αμφιβολία: αν αυτό που είσαι είναι μια απάτη, ένα ψέμα.
Αγωνιούσα: Αν αυτή ήταν η μοίρα μου αισθανόμουν ότι δεν θα είχα το σεβασμό των άλλων -θα ήμουν μόνο ένα ωραίο πρόσωπο, με αυτά τα γαλάζια μάτια για τα οποία όλοι μιλούσαν."
Ο δικός μας Πολ Νιούμαν
Η κινηματογραφική ιστορία, πάντως "διέψευσε" τον Πολ Νιούμαν. Για εμάς τα γαλάζια μάτια του ήταν ανέκαθεν μόνο ένα κομμάτι των υπέροχων ερμηνειών του.
Ως Butch Cassidy στην ταινία του George Roy Hill, ως Henry Gondorff στο "Κεντρί", ως "Fast Eddie" στο "Χρώμα του Χρήματος" του Σκορσέζε, ως Brick πλάι στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην εκδοχή του Richard Brooks για το "Cat on a Hot Tin Roof" του Τένεσι Γουίλιαμς και ως Frank Galvin sto "The Verdict" του Sindey Lumet - της ίσως κορυφαία στιγμή του Νιούμαν!
Θα ανατρέχουμε, επίσης, συχνά στην αξιόλογη σκηνοθετική του απόπειρα να μεταφέρει τον "Γυάλινο Κόσμο" επίσης του Γουίλιαμς στο σινεμά, αλλά και στο μη αναγνωρισμένο "The Effect of Gamma Rays on Man in the Moon Marigolds"