Μαύρα Γυαλιά: Η περίπτωση του Ντάριο Αρτζέντο - βασικού θεμελιωτή του θρυλικού ιταλικού giallo και δημιουργού μεταξύ άλλων του εμβληματικού και επιδραστικού μέχρι και σήμερα "Suspiria" - αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα σκηνοθετών που η επιτυχία και το "άστρο" τους σε μια συγκεκριμένη εποχή δεν μπόρεσαν να σταθούν αρκετά για να εξασφαλίσουν μια γόνιμη κινηματογραφική πορεία και ωρίμανση μέσα στο χρόνο.
Ο Αρτζέντο του 2022 και έχοντας περάσει πια τα 80 του χρόνια με τα "Μαύρα Γυαλιά" επιδιώκει να συνομιλήσει με τον 70s εαυτό του, το κιτς και την υπερβολή του giallo, την σεναριακή αφέλεια μιας εποχής και ενός ρεύματος που έδινε χώρο περισσότερο στο συμβολικό παρά στην νοηματική συνοχή της πλοκής και των χαρακτήρων.
Κάπως έτσι μια έκλειψη ηλίου σηματοδοτεί το αιματηρό ξέσπασμα ενός serial killer που έχει βάλει στο μάτι πόρνες πολυτελείας που κυκλοφορούν στη Ρώμη και έχει βαλθεί να τις εξοντώσει με τον πιο αιματηρό τρόπο, αφού πρώτα τις ακολουθήσει με το ασπρο βανάκι του. Η Ντίανα είναι μια από αυτές. Και μπορεί να γλιτώσει από τη φονική μανία του serial killer όμως εμπλέκεται σε ένα μοιραίο τροχαίο που αφενός θα οδηγήσει στην απώλεια της όρασης της, αφετέρου θα την φέρει σε επαφή με τον ορφανό Τσιν του οποίου οι γονείς χάθηκαν στο τροχαίο. Ο δολοφόνος, όμως, θα συνεχίσει να βρίσκεται στα ίχνη τους.
Μετά από ένα υπέροχο - και δυστυχώς εντελώς παραπλανητικό και άκρως αταίριαστο με την υπόλοιπη διάρθρωση του φιλμ - ξεκίνημα, ο Αρτζέντο αδυνατεί να κεντράρει στην πλοκή, στους χαρακτήρες, στον "κόμβο" του μυστηρίου και του σασπένς του φιλμ, παραδίδοντας σποραδικά μερικές αξιόλογες σκηνές αγωνίας, οι οποίες όμως "σκοντάφτουν" τραγελαφικά στην έλλειψη συνέχειας και συνεκτικότητας. Η παιδιάστικη και εντελώς ψευτο-διδακτική απεικόνιση της σχέσης του Τσιν με την Ντάρια "σκουντουφλάει" άτσαλα με ορισμένα ξεσπάσματα καλτ τρόμου (βλ. την αδιανόητη επίθεση από φίδια στη λίμνη), τα οποία "ξεσπάσματα" δεν μπορούν καν να επιτελέσουν το στόχο μιας γελοίας, κιτς ένοχης απόλαυσης, καθώς ο Αρτζέντο - αναίτια - μοιάζει να παίρνει τον εαυτό του πολύ περισσότερο στα σοβαρά από όσο μπορούσε κανείς να περιμένει από έναν δημιουργό που εκτός του "Suspiria" μας έχει χαρίσει μνημειώδεις στιγμές καθαρού ακομπλεξάριστου τρόμου όπως το "Inferno" και το "Profondo Rosso". Όπως και να' χει δεν θα πάψουμε να τον αγαπάμε ακόμα και αν τα "Μαύρα Γυαλιά" έρχονται σαν φυσική συνέχεια μιας διαρκώς παρακμάζουσας φιλμογραφίας.
γράφει ο Θοδωρής Λέννας