Ανατρέχοντας στις εφηβικές μου σινεφιλ αναμνήσεις , θυμήθηκα ένα ταινιάκι που πιθανόν κανείς δεν έχει δει και δεν πρόκεται να δει, αλλά με σημάδεψε και θα σημαδεύει. Ο λόγος, λοιπόν, για το Comet (παραγωγής 2014) , του Sam Esmail, δημιουργού του Mr Robot, ο οποίος κυμαίνεται σε μοτίβα παρεμφερή και γνώριμα σε αυτόν στην πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα.
Κάπου ανάμεσα στα ατέρμονα νωχελικά σκρολλαρίσματα μου σε σελίδες κινηματογραφικού ενδιαφέροντος και έχοντας πέσει συχνά σε quotes και στιγμιότυπα της ταινίας αυτής που κατά καιρούς μπορούσα να ταυτιστώ με την συνήθη μελαγχολική μου διάθεση, αποφασίζω να τη δω μήπως και ζήσω παράλληλα την ιστορία της.
Πρόκειται για μία ταινία, στα όρια του B-movie, ένα επιστημονικής φαντασίας ρομάντσο-μπορεί και κομεντί- χωρίς αρχή μέση και τέλος, ίσως αδιάφορο καστ, και με μοναδικό άξονα έναν έρωτα , κάποιο πάθος και ένα διαρκές χάος, που σαν κινητήριος δύναμη πυροδοτεί ένα δαιδαλώδες ταξίδι που μπορεί και να καθηλώσει. Αξιοποιώντας έννοιες της φυσικής και της αστρονομίας , την σχετικότητα του χρόνου και τα παράλληλα σύμπαντα τοποθετεί τους ήρωες πρωταγωνιστές εξελίξεων και κοσμογονικών αλλαγών ως αλληγορία στις εκρήξεις του συναισθηματικού τους κόσμου, ως αποτέλεσμα ενός αόρατου Big Bang, που κινητοποιεί ο έρωτας και οι αντιφάσεις του.
Η ταινία βρίθει, θα έλεγε κανείς, κλισέ στιγμιοτύπων , όπως ο έρωτας με την πρώτη ματιά , η ανόητη , αμήχανη και αφελής πρώτη προσέγγιση ή τα ανυπέρβλητα εμπόδια που δεν φέρνουν τους πρωταγωνιστές στα όρια τους. Ωστόσο, δεν χάνει σε κανένα σημείο την ειλικρίνεια και το βάθος με το οποίο ο δημιουργός της ταινίας επιβάλλει τους πρωταγωνιστές τους να αφουγκραστούν τους ρόλους τους , να κοιτάξουν κατάματα τον ψυχισμό τους και να αφεθούν στον παράφορο έρωτα που ταράσσει συθέμελα κάθε πεδίο της ζωής τους.
Χωρίς πολλές υπερβολές και περιττολογίες ,ο εγωπαθής – και αντιπαθής- νάρκισσος Dell (Justin Long) και η υπερευαίσθητη ρομαντική και συγκαταβατική Kimberly (Emily Rossum) γίνονται μέρος ενός ερωτικορομαντικού μανιφέστου , μίας σχέσης τόσο πραγματικής και γήινης που για να ανθίσει και να επιβιώσει πρέπει να ταξιδέψει σε παράλληλα σύμπαντα και πλανήτες άγνωστους.
Η κινηματογραφική απειρία και τα όποια τεχνικά λάθη , αν και υπαρκτά, ειδικότερα για τους γνώστες, δεν υποβαθμίζουν την αξία της ιδέας και της σύλληψης που χαρίζει στιγμιότυπα και διαλόγους που αγγίζουν και προκαλούν, συγκίνηση, αγανάκτηση ή και συμπάθεια, με αποτέλεσμα μια κινηματογραφική εμπειρία βαθύτερη απ’ όσο θα περίμενε ακόμα και ο αυστηρότερος κριτής.
γράφει ο Γιάννης Λαζόπουλος