The Batman: Μια βροχερή Gotham βυθισμένη στο σκοτάδι και σε ασταθείς νέον φωτισμούς, ένας Batman που αφηγείται ημερολογιακά σε voice-over τις σκέψεις, τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες του, ένας serial killer που θέλει να τιμωρήσει τη διεφθαρμένη πολιτική, αστυνομική και δικαστική ηγεσία της πόλης και μια femme fatale που ζει με πολλές γάτες επειδή "αγαπάει τα αδέσποτα". Όλα αυτά ντυμένα με ένα καθηλωτικό, "παλιακό" soundtrack, αινιγματικό, πεσιμιστικό, μυστηριώδες αλλά και ηρωικό.
Ναι, ο "Batman" του Ματ Ριβς είναι ένας διαφορετικός "Batman". Τιμά τον ρεαλισμό του Νόλαν, αλλά "αποδοκιμάζει" τη σοβαροφάνεια και τον συντηρητισμό του. Σέβεται την κλασσική κόμικ μυθολογία και την ενσωματώνει σε μια νεο-noir γλώσσα σύγχρονη, υπαρξιακή και τελικά αρκετά πολιτική.
Ο "Batman" του Πάτινσον είναι μπερδεμένος και οριακός. Φλερτάρει πολύ περισσότερο με τον διαταραγμένο "Joker" του Φίνιξ, παρά με τον "ναρκισσισμό" του Μπέιλ. Αναζητά ταυτότητα σε ένα κόσμο σκιερό και απόκοσμο. Ο Πάτινσον επαναφέρει τον "Batman" εκεί που ανήκει: στις σκιές και στα σκοτάδια, όχι αισθητικά αλλά δομικά. Ένας ήρωας που συναντάται με το κακό, που το δαμάζει, που προσπαθεί να το εξηγήσει, να βρει το ρόλο του σε ανθρώπινο και σε συμβολικό επίπεδο.
Αν ο Batman του Νόλαν ήταν η "απάντηση" στον αόρατο φόβο της τρομοκρατίας και της αναρχίας, ο Batman του Ριβς είναι αντιμέτωπος με ένα αντιφατικό πλέγμα κοινωνικών σχέσεων. Και πόσο πιο αντιφατικό από το να έχεις να αντιμετωπίσεις έναν "Γρίφο" ως "villain" (σε πολλά εισαγωγικά). Σε πολλά εισαγωγικά διότι ο Ρίντλερ του Paul Dano είναι μεν ένας ψυχάκιας serial killer τύπου "Se7en", αλλά ταυτόχρονα είναι και "τιμωρός" ενός κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού συστήματος φθαρμένου, σάπιου και άδικου. Η αντανάκλαση της "ταξικής" Αμερικής που "κουράστηκε" με τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία των ελίτ και στρέφεται στην παράνοια και τον όλεθρο. Η σκιά της εποχής Τραμπ είναι διάχυτη και σε μια τέτοια "τρελή" εποχή όπου το καλό και το κακό είναι κάποιες φορές δυσδιάκριτα, ο "Batman" δεν μπορεί παρά να είναι πιο μελαγχολικός, πιο σκοτεινός, πιο μπερδεμένος και πιο μόνος.
Αυτόν τον Μπάτμαν υπηρετεί ιδανικά και τόσο μεστά και ουσιαστικά ο Ρόμπερτ Πάτινσον, που χτίζει έναν χαρακτήρα πιο βαθύ και περίπλοκο. Έναν χαρακτήρα που σε αντίθεση με τον "αυτοαναφορικό" Batman του Μπέιλ, δεν ψάχνει μόνο απάντηση στο ερώτημα "ποιος είμαι", αλλά κυρίως στα ερωτήματα "ποιος είμαι μέσα σε έναν δυστοπικό κόσμο", "ποιος είμαι" ως κομμάτι ενός κοινωνικού συνόλου;
Αυτόν τον Batman τοποθετεί ο Ριβς σε ένα σύγχρονο noirικό σύμπαν όπου τα τέρατα μοιάζουν αφόρητα με τους "κανονικούς" ανθρώπους. Και σε αυτό το σύμπαν ο Ριβς μεγαλουργεί! Παράγει κινηματογράφο υψηλών αξιώσεων, σημειολογίας και σινεφίλ αναφορών. Απορρίπτει τον "στόμφο" και την "πομπώδη" μεγαλομανία του Νόλαν και την αντικαθιστά με ένα πνεύμα μελαγχολικό, έμμεσα σατιρικό και ειρωνικό, χωρίς να ξεχνάει ότι γυρίζει μια ταινία σουπερηρωική.
Ίσως αυτό να είναι και το μοναδικό σοβαρό πρόβλημα της ταινίας. Η ανάγκη της - εκ των πραγμάτων - να "ανυψώσει" τον ήρωα της σε κάτι υπέρτερο από αυτό που πραγματικά είναι. Ακόμα, όμως, και μετά από ένα άνισο σε σχέση με την υπόλοιπη ταινία φινάλε, η κατακλείδα του "The Batman" παραμένει εξίσου αβέβαιη και αινιγματική: "Τελικά ίσως η λύση δεν είναι να συμβολίζεις την εκδίκηση, αλλά να γίνεσαι αυτό που ο κόσμος έχει ανάγκη" λέει ο Πάτινσον στο τελευταίο του voice over, κλείνοντας το φιλμ και αφήνοντας μας σε μια αμφιθυμία. Η ελπίδα υπάρχει μετά την καταστροφή. Ποια είναι, όμως, η απάντηση για την σωτηρία στην επόμενη μέρα: "The answer is justice" λέει ο Μπάτμαν σε μια καμπή της ταινίας. Ίσως αυτό να είναι και το πεπρωμένο της νέας εκδοχής του ανθρώπου-νυχτερίδα...
γράφει ο Θοδωρής Λέννας