Ποτέ δεν ήμουν φαν της Μαρβελ ή γκικ των κόμικ και των ταινιών με σουπερήρωες και υπερδυνάμεις. Η αχαλίνωτη εμπορική επιτυχία και η εξέλιξη του Marvel Cinematic Universe, το απίστευτο μάρκετινγκ, η περίεργη αλληλουχία γεγονότων και καταστάσεων με μπέρδευαν, ίσως κιόλας με κούραζαν. Όπως και να έχει , με πολύ κόπο, τα ολοκλήρωσα κάποια στιγμή, πιστέυοντας ότι θα κάνω πολύ καιρό να μπορέσω να θέσω τον εαυτό μου στην θέση να μπει στα νέα επερχόμενα αλλοπρόσαλλα σύμπαντα που ανοίγονταν.
Κάπου στις παιδικές μου αναμνήσεις, κατέχει
μία ειδική θέση κάπου ο Spiderman. Θυμάμαι τα παιχνίδια με τις φιγούρες του
ανθρώπου με την στολή της αράχνης, τα πρώτα και μοναδικά κόμικ που ελάχιστα
ξεφύλλισα αλλά ακόμα αναπολώ, την πόρωση με τις πρώτες ταινίες που ο αγαπημένος
έφηβος Tobby Maguire ενηλικωνόταν με το
δάγκωμα της αράχνης.
Οπότε, λοιπόν, πρεμιέρα για μία ακόμα ταινία
Spiderman. Με τον Τομ Χόλλαντ να παίρνει για τρίτη φορά την σκυτάλη. Με τις
πρώτες δύο προσπάθειες, αξιοπρεπέστατες αλλά χωρίς το μεγαλείο των πρώτων
παλιών ταινιών. Πιάνω ποπ κορν, διαλέγω την θέση στην αίθουσα από νωρίς και
ετοιμάζομαι να χα(ω)θώ σε 2,5 ώρες υπερσυμπαντικής τρέλας.
To SpiderMan No Way Home σκιάζεται από το
βάρος της ταφόπλακας των Avengers, και των νέων δυνατοτήτων που ανοίγονται μπροστά σε ένα δημιούργημα( ή
ένα εμπορικό προϊόν θα έλεγε κανείς) που δεν θέλει , αλλά και δεν πρέπει να
απογοητεύσει τους φαν του. Και δεν το κάνει.
Η ταινία, πιάνοντας το νήμα από εκεί όπου
σταμάτησε η προηγούμενη, από την αποκάλυψη της ταυτότητας του SpiderMan μας εισάγει
βίαια στην νέα πραγματικότητα που επηρεάζει τον Peter Parker, τον SpiderMan και τους αγαπημένους κοντινούς του ανθρώπους( την πρώτη του αγάπη την Mj, τον καλύτερό του φιλο
Νεντ, την θεία του Μέι, τον αμήχανο Χάπι).
Ο (ίσως αφελώς) καλόψυχος Πίτερ , δεν ξέρει πως να ξετυλίξει το νέο γαϊτνάακι που ξετυλίγεται μπρστά του. Εδώ καθοριστικη η παρουσία του Dr Strange (εξαιρετικός Μπένεντικτ Κάμπερμπατς ) που ο ρόλος του αναβαθμίζεται και η παρουσία του καθοριστική για την δημιουργία της νέας πραγματικότητας στην διαστρεβλωμένη χωχροχρονική κλίμακα του (πολύ)σύμπαντος των υπερηρώων. Πολλές οι προσδοκίες ήδη.
Ακροβατώντας μεταξύ νοσταλγικής εφηβικής κωμωδίας και σκοτεινής αλληγοριας,
η ταινία αυτή τα έχει όλα. Αδιάκοπες σκηνές γεμάτες ένταση και δράση, μεστές
ερμηνείες, προσπάθεια εμβάθυνσης στους χαρακτήρες, γέλιο , γλυκόπικρη συγκίνηση,
επιστροφές από το παρελθόν και έναν SpiderMan να ωριμάζει και
να κοιτάει την πραγματικότητα περισσότερο ρεαλιστικά και λιγότερα ρομαντικά.
Σε μία προσπάθεια των δημιουργών να
επαναφέρουν τα καλά θαμμένα εφηβικά μας σκιρτήματα με τον φανταστικό κόσμο των
υπερηρώων , την ταύτιση και την πόρωση με τον συγκεκριμένο υπερήρωα , το καλό
παιδί που σώζει ζωές, φτωχούς , αγαπάει την οικογένεια του αλλά παράλληλα πολεμάει
με τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες του μεγαλώνει και αλλάζει, νομίζω η
ταινία πετυχαίνει με το παραπάνω να μας εισαγάγει σε έναν νέο αέναο κύκλο
περιπετειών που έρχεται, με πρωταγωνιστές της επόμενης μέρας τους νέους ήρωες
αλλά με σεβασμό και δέος στο παρελθόν που υπάρχει πίσω μας.
Γιατί το παρελθόν , πάντα μας ακολουθεί. Η ταινία κάνει πρεμιέρα σήμερα 16 Δεκεμβρίου, και συνιστώ ανεπιφύλακτα να απολαύσετε ένα νοσταλγικό κινηματογραφικό ταξίδι (κάπου ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον στον ορίζοντα του πολυσύμπσντος) σε μια αίθουσα κινηματογράφου.
γράφει ο Γιάννης Λαζόπουλος