Το "Titane" είναι ο φετινός Χρυσός Φοίνικας των Καννών. Στα πρώτα 10 λεπτά του Titane έχεις μισήσει-αηδιασει-κουραστεις με την κεντρική ηρωίδα της ταινίας. Στην πρώτη μισή ώρα του Titane έχεις τα ίδια συναισθήματα για όλη την ταινία. Την υπόλοιπη μια ώρα προσπαθείς να πεισεις τον εαυτό σου ότι κάτι "κρύβεται" πίσω από το ανοσιουργημα της Ντικουρνο αλλά μάταια.
Το "Titane" δεν είναι μια κακή ταινία επειδή είναι μια ακραία ταινία. Το "Titane" είναι μια κακή ταινία επειδή πασχίζει να αυτοαναδειχθει σε ακραία και πρωτοποριακη ταινία.
Λες και δεν έχει υπάρξει ένα "Μωρό της Ροζμαρι" για να μιλήσει για την αγωνία της κυησης δεκαετίες πριν. Λες και δεν έχει υπάρξει ένας Κρονενμπεργκ να καταπιαστεί με τη σωματοποιηση του πονου και την τρομακτική σύνδεση ανθρώπου και μηχανής στο "Crash" και σε άλλες του ταινίες. Λες και εν έτει 2021 είναι πρωτότυπο να κινηματογραφεις ένα αιματοκύλισμα υπό τη μελωδία του πολυφορεμενου "2.400 Baci".
Όταν η Ντικουρνο επιλέγει να κοπάσει την αχαλίνωτη προπαγανδιστική της διάθεση τότε μονο οι κινηματογραφικές λέξεις της (ακραίες ή μη) αποκτούν κάποιο νόημα. Στη σκηνή που η ηρωίδα ως αγόρι χορευει αισθησιακά μπροστά σε μια γκρουπα ματσο πυροσβεστών. Στη σκηνή του απελπισμένου-λυτρωτικου-ερωτικου χορου ανάμεσα στον "πατερα" και τον "γιο".
Μικρές στιγμές ποιησης σε ένα κολάζ ασχήμιας και προκλησης. Το σίγουρο είναι ότι αν η ταινια της Ντικουρνο αντανακλά την αλήθεια για τους μπερδεμένους, χαμένους και μοναχικους υπαρξιακους δρόμους του σήμερα, τότε το μέλλον δεν προμηνύεται καθόλου αισιόδοξο. Εμείς δεν υιοθετουμε παντως...