Μια ταινία "James Bond" ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι απλώς μια ταινία. Η pop δύναμη της, το brandame, ο μύθος, η τεράστια εμπορική "βιομηχανία" πίσω από τον 007, καθιστούν κάθε νέο "Bond" ένα νέο μεγάλο κινηματογραφικό-pop γεγονός. Πόσο μάλλον στην περίπτωση του "No Time to Die". Της τελευταίας ταινίας με τον Daniel Craig στον ομώνυμο ρόλο, μιας ταινίας που πέρασε από τα χίλια κύματα για να κυκλοφορήσει - ένεκα η πανδημία- και που κυκλοφορεί -παρότι γυρισμένη πριν τον κορονοϊό- μιλώντας με τρόπο ανατριχιαστικά προφητικό για έναν James Bond, ο οποίος πλέον δεν μπορεί να μείνει άτρωτος και ανεπηρέαστος από τις υπέρτερες δυνάμεις που απειλούν να "μεταδοθούν" σαν πανδημία στον πλανήτη.
Αν το "Casino Royale" και το "Quantum of Solace" ήταν οι ταινίες μετάβασης από τον φινετσάτο και ελαφρύ 007 του Μπρόσναν σε έναν πιο βίαιο και ωμό κόσμο, στον οποίο ο Bond ενσαρκώνεται από τον λιγομίλητο και τραχύ Daniel Craig. Αν το "Skyfall" ήταν η πρώτη σημαντική απόπειρα εμβάθυνσης σε έναν ήρωα που μέχρι τότε και για δεκαετίες παρουσιαζόταν εμμονικά "ελαφρύς" και "τέλειος" και αν το "Spectre" ήταν η απόλυτη γείωση του Craig-Bond σε έναν τύπο που "ναι μπορεί να καταφέρει τα πάντα", αλλά τελικά είναι άνθρωπος με ευαισθησίες, συναισθήματα και αδύναμα σημεία, το "No Time to Die" έρχεται σαν η "μελαγχολική γιορτή" της φθαρτότητας του Bond σε έναν κόσμο που για όλους ο χρόνος μετράει αντίστροφα και μάταια.
Το "No Time to Die" έχει όλα όσα κανείς μπορεί να ζητήσει από μια ταινία James Bond: κοσμοπολίτικη αύρα, εντυπωσιακές σκηνές καταδίωξης, έναν πολύ συνεκτικό ιστό "δεύτερων" ρόλων, έναν φορμαρισμένο και εντελώς άνετο και απενοχοποιημένο πια στον ρόλο Daniel Craig, όμορφες γυναίκες που δεν είναι απλώς όμορφες γυναίκες "κτήματα" του ωραιοπαθή Bond, αλλά ολοκληρωμένοι χαρακτήρες που ανατρέπουν και αμφισβητούν την κυριαρχία του "άνδρα" 007.
Ο Cary Joji-Fukunaga στο σκηνοθετικό τιμόνι χειρίζεται τον "μύθο" της εποχής Craig με σεβασμό. Δεν προσθέτει πολλές σκηνές που θα καταγραφούν στην "ανθολογία" των αξιομνημόνευτων στιγμών του 007, όμως κατορθώνει να "τοποθετήσει" πάνω από την μυθολογία του James Bond, ένα "σύννεφο" μελαγχολίας και μια οδυνηρή αίσθηση τέλους.
Μπορεί ο "κακός" του Ράμι Μάλεκ να μην αποφεύγει την παγίδα της καρικατούρας, όμως η απειλή που πραγματικά περικυκλώνει τον Bond είναι ίσως για πρώτη φορά τόσο τρομακτική. Ένας ιός που μεταδίδεται από ένα άγγιγμα και σκοτώνει. Το σκοτεινό παρελθόν ενός άλλου ανθρώπου που μπορεί να "σκοτώσει" εσένα τον ίδιο. Η διάχυτη αίσθηση ενός "τέλους εποχής" για ήρωες, "καλούς" και "κακούς", σύμβολα και εμβλήματα και απλοϊκές διαχωριστικές γραμμές. Όλα αυτά οδηγούν με τρόπο, ομολογουμένως, συγκινητικό και πικρό, στην διαπίστωση ότι ακόμα και ο James Bond δεν είναι απλώς ανθρώπινος και ευαίσθητος, αλλά φθαρτός και θνητός.
Ο χρόνος, άλλωστε, πάντα θα μετράει αντίστροφα. Και το 007 δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αριθμός.
Θοδωρής Λέννας