1952: Ο Τσάρλι Τσάπλιν βρίσκεται ήδη στο στόχαστρο της τερατικής αντικομμουνιστικής υστερίας του μακαρθισμού και της συντηρητικής νομενκλατούρας του Χόλιγουντ. Μετά την προβολή του «Κυρίου Βερντού» το 1947 χαρακτηρίζεται «επικίνδυνος, κομμουνιστής και διαφθορέας», η κυβέρνηση ψάχνει διαρκώς αφορμές να τον εκτοπίσει και να τον ανακρίνει, ενώ ο Τύπος μεθοδικά «δολοφονεί» την περσόνα του. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ο Τσάπλιν συνεχίζει να μεγαλουργεί γυρνώντας τα «Φώτα της Ράμπας» (Limelight). Την ταινία που έμελλε να είναι και η τελευταία του επί αμερικάνικου εδάφους. Ταινία που για όλους τους λόγους του κόσμου μας αγγίζει και μας συγκινεί μέχρι σήμερα:
Γιατί είναι ένας υπέροχος ύμνος στην ζωή. «Δεν υπάρχει το νόημα της ζωής. Υπάρχει μόνο το πάθος για αυτό το υπέροχο πράγμα που είναι η ζωή» φωνάζει ο Καλβέρο του Τσάπλιν στην νεαρή Claire Bloom. «Life, life, life!»
Για το υπέροχο μουσικό θέμα που υπογράφει ο ίδιος ο Τσάπλιν. Ιδιαίτερα η χρήση του στον επίλογο της ταινίας είναι σπαρακτική. Φυσικά για το μεγαλειώδες φινάλε. Για το συγκινητικό «αντίο» στην περσόνα του ατίθασου, αλητάκου που θα γίνει μέσα στο θέατρο. Στο «σπίτι των ονείρων». Ζωή και Τέχνη ομοούσιες και αδιαίρετες.
Για το διαπεραστικό βλέμμα και την αθώα γοητεία της Claire Bloom στον ρόλο της μπαλαρίνας που σώζει ο Καλβέρο, για να σωθεί ο ίδιος από εκείνη αργότερα. Για τον φόρο τιμής στον Μπάστερ Κίτον που κάνει μια guest εμφάνιση στο τελευταίο υπέροχο act του Καλβέρο. Από μόνη της η συνύπαρξη αυτή είναι μνημειώδης, αν και πολλά λέγονται για τον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Για το (μοναδικό στην καριέρα του) Oscar στον Τσάρλι Τσάπλιν στην κατηγορία της «Μουσικής», το οποίο μάλιστα του δόθηκε το 1973, όταν η ταινία πρωτοπροβλήθηκε στο Los Angeles και η «δίωξη» του Τσάπλιν από το Χόλιγουντ έλαβε τέλος. Για το εισαγωγικό σημείωμα πριν το πρώτο πλάνο της ταινίας: «Η γοητεία του φωτός της ράμπας, από το οποίο ο χρόνος πρέπει να περάσει και να εγκατασταθεί η νιότη». Τρυφερή εξομολόγηση αγάπης του Τσάπλιν στην τέχνη που υπηρέτησε.
Για το θάρρος του Τσάπλιν να περιφρονήσει τον σκοταδισμό που εδραιωνόταν στο Χόλιγουντ. Να αποχωρήσει από τις Η.Π.Α πιστός στα ιδεώδη του. Να στηρίξει άλλους «στιγματισμένους» καλλιτέχνες. Τα «Φώτα της Ράμπας» απαγορεύτηκαν μετά από λίγες προβολές στην Νέα Υόρκη. Σήμερα λογίζονται ως μια από τις πιο τρυφερές και ολοκληρωμένες ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν.
Η ταινία είναι διαθέσιμη στο Cinobo