Πως διάολο μπορείς να ταυτιστείς με ένα ανθρωπόμορφο άλογο που ζει στις σκιές του παρελθόντος του σε μια πολυτελή έπαυλη στο Hollywoo? Όπως ακριβώς μπορείς να ταυτιστείς με έναν τύπο που ζει μέσα στην ανασφάλειες και τις ενοχές του, που η επιτυχία και η προοπτική της "κανονικής" ζωής τον αποδιοργανώνουν και τον οδηγούν στην αυτοκαταστροφή, που οι καταχρήσεις του κλείνουν το μάτι περιπαικτικά κάθε τρεις και λίγο... που δεν μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί όσο του αρκεί ή όσο νομίζει ότι του αξίζει και του αρκεί και που κυρίως όσο κι αν προσπαθεί, όσα νέα ξεκινήματα κι αν κάνει δεν μπορεί να αποδεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό...
Κάπως έτσι λοιπόν αγαπήσαμε και μισήσαμε τον Bojack Horseman.... Όπως κάθε μέρα αγαπάμε και αποστρεφόμαστε πτυχές του ίδιου μας του εαυτού.... Όπως ακριβώς συνειδητοποιούμε τα πάθη, τις ελλείψεις, τις τραγικές μας αδυναμίες και τα ένοχα μυστικά μας... Τις διαψεύσεις, τις αποτυχημένες μας σχέσεις, τους ανθρώπους που αγαπήσαμε ή νομίσαμε ότι αγαπήσαμε, αυτούς που μας πίστεψαν, αλλά εμείς απορρίψαμε και το αντίστροφο.... Όπως συνειδητοποιούμε, συνεχώς, ότι η ζωή σφύζει από την σχετικότητα, την διάψευση και εν τέλει αναπόφευκτα την φθορά και την θνητότητα...
Και μπορεί back in the 90s να μην ήμασταν σε ένα famous tv show του Hollywood, αλλά για όλα τα παραπάνω και για πολλά άλλα νιώσαμε αναπόσπαστο υπαρξιακό και φιλοσοφικό κομμάτι αυτής της σειράς και ταυτιστήκαμε με τον Bojack Horseman σε επικίνδυνο βαθμό... Και, ομολογουμένως, θα μας λείψει πολύ πολύ παραπάνω από όσο θα περιμέναμε ...