Πόνος και Δόξα (4/5)
Un film de Almodóvar ... sobre Almodóvar ... δηλαδή μια ταινία του Αλμοδόβαρ για τον ίδιο του τον εαυτό. Κάτι τέτοιο είναι το "Πόνος και Δόξα", το νέο πόνημα του σπουδαίου Ισπανού auteur που σε ηλικία 69 ετών παραδίδει εικαστικά την λιγότερο "αλμοδοβαρική" του ταινία, αλλά μάλλον την περισσότερο προσωπική και συγκινητική.
Μια ξεχασμένη δόξα του Ισπανικού σινεμά, ένας σπουδαίος σκηνοθέτης που διέπρεψε στα 80s (ο Antonio Banderas αφοπλιστικά μεστός υποδύεται μια αντανάκλαση του ίδιου του Αλμοδόβαρ) ζει πλέον μόνος, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, υπό το βάρος των αναμνήσεων και των αφόρητων σωματικών του πόνων, ανήμπορος να γράψει και να δημιουργήσει. Με αφορμή την επετειακή προβολή ενός παλιού του φιλμ, τα φαντάσματα του παρελθόντος θα ξυπνήσουν και μια αγωνιώδης υπαρξιακή πάλη μεταξύ φθοράς και έμπνευσης θα αναστατώσει ξανά την ζωή του.
Σχεδόν μια δεκαετία μετά την τελευταία πραγματικά σπουδαία του ταινία ("Το Δέρμα που κατοικώ" με πρωταγωνιστή ξανά τον Μπαντέρας), ο Αλμοδόβαρ έρχεται για να ανακατέψει ξανά τον κινηματογραφικό του καμβά παράγοντας ένα φιλμ, το οποίο ενώ αισθητικά μοιάζει απομακρυσμένο από την "εξτραβαγκάντζα", την πολυχρωμία και το μοναδικά καλαίσθητο κιτς που καθιέρωσε ο ίδιος ο δημιουργός της, θεματικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά είναι η πιο προσωπική στιγμή του Αλμοδόβαρ.
Κι αυτό όχι επειδή ο κεντρικός θεματικός άξονας του έργου παραπέμπει σε μια αυτοβιογραφική προσέγγιση, αλλά γιατί η ματιά του Αλμοδόβαρ είναι τόσο μα τόσο αληθινή, απλή και άμεση που κατά στιγμές ο θεατής νιώθει ότι μπορεί να αφουγκραστεί, να αγγίξει, να μυρίσει και να αισθανθεί όσα βιώνει ο πρωταγωνιστής του φιλμ.
Ο Αλμοδοβάρ παράγει ακόμα και στα 70 του χρόνια ατόφιο σινεμά. Σινεμά που σε παρασύρει, σε μπερδεύει, σε ταξιδεύει και σε συγκινεί. Σε κάνει να γελάς, ακόμη κι ενώπιον μιας τραγωδίας και να κλαις ενώπιον της πιο πεζής θεματικά σκηνής. Πάνω από όλα όμως το "Πόνος και Δόξα" είναι μια ταινία αφιερωμένη στο ίδιο το σινεμά.: το λευκό εκείνο πανί που συντροφεύει τις αναμνήσεις του ήρωα από την παιδική του ηλικία, τις δεκάδες αναφορές-φόρους τιμής σε κλασσικά φιλμ άλλων εποχών, το μαγευτικό και παραπλανητικό "μπλέξιμο" της αλήθειας, της μνήμης και της τέχνης στο πανέξυπνο φινάλε της ταινίας που αναπόφευκτα δοκιμάζει τον θεατή να συγκρατήσει τα δάκρυα του...