Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή: "Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών" αποτελεί σινεμά αξιώσεων και υψηλού επιπέδου. Και μάλιστα (για καλή μας τύχη) ελληνικό σινεμά αξιώσεων και υψηλού επιπέδου. Ο πολύπειρος και βαθιά σινεφίλ στην αντίληψη και την αισθητική του δημιουργός Σύλλας Τζουμέρκας επιστρέφει πίσω από την κάμερα πιο ώριμος, γεμάτος ανατρεπτικές ιδέες, ευρήματα και έμπνευση, αλλά μάλλον και ειδικά προς το τέλος δραματουργικά αχαλίνωτος και ατυχές θύμα της ίδιας της γοητείας που παράγει το κινηματογραφικό του υποκείμενο.
Το "Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών" είναι μια ταινία που θυμίζει άλλοτε αστυνομικό θρίλερ, άλλοτε υπαρξιακή-θρησκευτική παραβολή, αλλά μάλλον πλησιάζει περισσότερο τα χαρακτηριστικά μιας "τραγωδίας", όπου η ύβρις, η τιμωρία, η εκδίκηση και η κάθαρση παίζουν καθοριστικό ρόλο. Ο Τζουμέρκας στο πρώτο μέρος του φιλμ του κυριολεκτικά κεντάει πατώντας πάνω σε ένα σενάριο που με εντυπωσιακή άνεση εναλλάσσει κινηματογραφικά είδη και διαθέσεις. Στο "Θαύμα" η ανάπτυξη των ηρώων και το ξεδίπλωμα της πλοκής επιτυγχάνεται με έναν συνδυασμό σουρρεαλιστικού και αθυρόστομου χιούμορ, με σεκάνς που εμπλέκουν άλλοτε σπαρακτικά και άλλοτε τρομακτικά το όνειρο και την φαντασία με τις τραυματισμένες ζωές των πρωταγωνιστών αλλά πάνω από όλα με μια διακριτική αλλά πολύ κοφτερή και πίσω από την επιφάνεια απάνθρωπη και πνιγηρή ματιά.
Εδώ ακριβώς είναι το σημείο που ο Τζουμέρκας συναντά ευφυώς το μετέωρο, αινιγματικό και ονειρικό σινεμά του David Lynch. Η ταινία "αγγίζει" και αναδεικνύει την διαστροφή της "τοπικής κοινότητας" θυμίζοντας αχνά το "Twin Peaks" με σκηνές όπως αυτή του "δείπνου" να μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας σπουδαίας ταινίας. Αντίστοιχα η απίστευτης έντασης σκηνή στο club (πανέξυπνη η αξιοποίηση των cult 90s τραγουδιών του Φοίβου) έχει κάτι από "Mulholand Drive" σε βαθμό ανατριχιαστικό, συγκινητικό και οριακό. Ο Τζουμέρκας διαρκώς υπονοεί τον πόνο, την φθορά, τον θάνατο και την διαστροφή. Και η υπόνοια στο σινεμά είναι μια αξία ύψιστη.
Εκεί όπου το φιλμ χάνει τον βηματισμό του είναι όταν ο Τζουμέρκας στήνει την κορύφωση της ιστορίας του. Τα "κλεισίματα ματιού" τελειώνουν, το φρικιαστικό και έκφυλο παιχνίδι σύγκρουσης "ονειρικού vs πραγματικού" χάνεται και την θέση τους παίρνει μια σειρά σεναριακών ευκολιών, αχρείαστων σκηνών που φλερτάρουν με το φθηνό spplatter και μια αφηγηματική φλυαρία που οδηγεί σε πολλά ανεπανόρθωτα νοηματικά κενά και κυρίως σε ένα πιο στρογγυλεμένο και καλλιτεχνικά και φιλοσοφικά φινάλε που αδικεί την δυναμική του πρώτου μέρους. Όπως και να 'χει το "Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών" είναι μια pure κινηματογραφική εμπειρία που αξίζει να δούμε και η Αγγελική Παπούλια με το ερμηνευτικό one woman show της από μας θυμίζει ότι υπάρχουν και μερικοί πραγματικά σπουδαίοι Έλληνες ηθοποιοί.