"Parasite" του Μπόνγκ Τζουν-Χο
(4/5)
Στην Νότια Κορέα του «πρότυπου»
αναπτυσσόμενου καπιταλισμού, μια τετραμελής οικογένεια ασφυκτιά να επιβιώσει
στο στενό ημιυπόγειο που διαμένει σε μια περιθωριακή φτωχογειτονιά. Όλα θα
αλλάξουν όταν δοθεί στον μεγάλο γιό η ευκαιρία να διδάξει κατ’ οίκον αγγλικά
στην κόρη μιας νεόπλουτης οικογένειας. Αποκτώντας πρόσβαση στην πολυτελή έπαυλη
και εκμεταλευόμενος την αφέλεια των ζάμπλουτων αφεντικών του, ο νεαρός Κι-Γου
θα αρπάξει την ευκαιρία στήνοντας μαζί με την οικογένεια του ένα καλομελετημένο
σχέδιο ώστε και τα υπόλοιπα μέλη της φαμίλιας του να επωφεληθούν. Οι ανατροπές
και οι απροσδόκητες εξελίξεις δεν θα αργήσουν παρόλα αυτά να φέρουν τους ήρωες
ενώπιον πρωτοφανών καταστάσεων.
Κάπου εκεί αναλαμβάνει δράση ο
μαέστρος δημιουργός Μπονγκ Τζουν-χο. Διατηρώντας επί 140 λεπτά ένα
αριστοτεχνικό τέμπο και μια αξιοθαύμαστη και γαργαλιστική αφηγηματική
στιβαρότητα, το παιδί θαύμα του κορεατικού σινεμά γνέθει με καλλιτεχνική και
αισθητική τελειομανία μια ανεξέλεγκτη, κατά στιγμές ξεκαρδιστική, αλλά εν τέλει
κοινωνικά και πολιτικά τραχιά και βάναυση «μαύρη» κωμωδία. Το σινεμά του Μπονγκ
Τζουν-χο μπορεί να συγκεράσει το mainstream, να παράξει σκηνές που θα ζήλευε ένας Ταραντίνο ή να διαμορφώσει
ένα κωμικό κλίμα που θα λάτρευαν οι αδελφοί Κοέν, αλλά ταυτόχρονα δεν διστάζει να
κορυφώσει μια κατά τα άλλα «κωμική» ταινία σε ένα υπαρξιακό, σπαρακτικό «ταξικό»
δράμα με δεκάδες φιλοσοφικές απολήξεις.
Πίσω από το συχνά
αριστουργηματικό black humour,
τον ελευθεριακό κωμικό σουρρεαλισμό και την διάθεση του Τζουν-χο να «παίξει» με
τις αντοχές και την υπομονή του κοινού, τα «Παράσιτα» μπορούν να θεωρούνται μια
σπουδαία ταινία κυρίως για το θάρρος του δημιουργού τους να μιλήσει πολιτικά,
με έναν τρόπο τόσο σύγχρονο, μοντέρνο και ευρηματικό που στο
τέλος της ταινίας ο ίδιος ο θεατής της αναλαμβάνει να ερμηνεύσει, να αναλύσει
και να πάρει θέση απέναντι σε μια ιστορία με σαφή, αλλά όχι απλοϊκά στρατευμένη
ματιά. Μια ματιά άλλοτε ευγενική και ευαίσθητη, άλλοτε οργισμένη και καταγγελτική,
άλλοτε ειρωνική και σαρκαστική. Μια ματιά που καταλήγει σε ένα ευρηματικό
φινάλε, στο οποίο εν τέλει το νόημα της «σύγκρουσης» και της «εκδίκησης» εντοπίζεται
στο πεζό και καθημερινό «άρωμα» των ανθρώπων του μόχθου. Εκεί όπου η ταξική
αντανάκλαση των 2 οικογενειών παύει να φαντάζει θελκτική, αλλά μετουσιώνεται σε
διαστροφική. Εκεί οπού η έννοια της «εκδίκησης» μοιάζει πιο απλή, εύλογη και
κατανοητή από ποτέ. Να δείτε, λοιπόν, τα «Παράσιτα», έναν από τους πιο δίκαιους
«Χρυσούς Φοίνικες» των τελευταίων χρόνων.